Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
त॑ स्मरन्तो वर्ध वीरा: सिन्धुराजस्य चाहवे । जयद्रथस्य कौरव्य समरे सव्यसाचिना
taṁ smaranto vīrāḥ sindhurājasya cāhave | jayadrathasya kauravya samare savyasācinā ||
毗湿摩耶那说:那些战士一再追忆萨维亚萨奇阿周那在战斗中诛杀阇耶德罗陀——信度之王——的往事。那一壮举发生在俱卢之野(库茹克舍特罗),其记忆在他们心中从未淡去。
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the moral weight of decisive action in a righteous war: a single, resolute deed—carried out with skill and determination—can become an enduring lesson for warriors, shaping their sense of duty (kṣatriya-dharma) and the consequences of aggression.
Vaiśampāyana narrates that the warriors continued to remember Arjuna’s killing of Jayadratha, the Sindhu king, in the Kurukṣetra war—an event famous for its intensity and strategic importance—so vividly that it never left their minds.