धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन्! धृतराष्ट्रकी यह बात सुनकर धर्मराज युधिष्ठछिर काँपने लगे और हाथ जोड़कर चुपचाप बैठे रहे। अम्बिकानन्दन राजा धुृतराष्ट्रने उनसे उपर्युक्त बात कहकर महात्मा संजय और महारथी कृपाचार्यसे कहा--“मैं आपलोगोंके द्वारा राजा युधिष्ठिरको समझाना चाहता हूँ
Vaiśampāyana uvāca—rājan! dhṛtarāṣṭrasya vacaḥ śrutvā dharmarājo yudhiṣṭhiraḥ kampamānaḥ karābhyāṃ praṇamya tūṣṇīṃ babhūva. athāmbikānandano rājā dhṛtarāṣṭro yudhiṣṭhiram uktvā mahātmānaṃ sañjayaṃ mahārathiṃ ca kṛpācāryam idam abravīt—“ahaṃ yuṣmābhiḥ saha rājānaṃ yudhiṣṭhiram upadeṣṭum icchāmi.”
毗湿摩波耶那说道:“大王啊!听到持国王(Dhṛtarāṣṭra)这番话,奉持正法的尤提士提罗(Yudhiṣṭhira)不禁战栗;他合掌而坐,默然无言。随后,安毗迦之子持国王对尤提士提罗说罢,便转向高德的三阇耶(Sañjaya)与伟大的战车勇士克利帕阿阇黎(Kṛpācārya)说道:‘我愿借助你们,劝诫尤提士提罗王。’”
वैशम्पायन उवाच
The passage highlights ethical governance through counsel: even a king like Yudhiṣṭhira, famed for dharma, receives guidance from elders. His trembling and silence show humility and moral sensitivity, while Dhṛtarāṣṭra’s wish to counsel him underscores the duty to seek wise advice in moments of emotional and political strain.
After Dhṛtarāṣṭra speaks, Yudhiṣṭhira is visibly shaken and sits silently with folded hands. Dhṛtarāṣṭra then turns to Sañjaya and Kṛpācārya, asking them to help him instruct and persuade Yudhiṣṭhira.