Pūru-vaṁśa, Duṣmanta–Śakuntalā, and the Rise of Mahārāja Bharata
जनमेजयो ह्यभूत् पूरो: प्रचिन्वांस्तत्सुतस्तत: । प्रवीरोऽथ मनुस्युर्वै तस्माच्चारुपदोऽभवत् ॥ २ ॥
janamejayo hy abhūt pūroḥ pracinvāṁs tat-sutas tataḥ pravīro ’tha manusyur vai tasmāc cārupado ’bhavat
在普鲁(Pūru)王族中诞生了阇那美阇耶王。其子为普罗钦梵(Pracinvān),其子为普拉维罗(Pravīra);继而普拉维罗之子为摩奴修(Manusyu),由摩奴修生出名为恰鲁帕达(Cārupada)者。
It lists successive kings in Puru’s line—Janamejaya, Pracinvān, Pravīra, Manusyu, and Cārupada—preserving the Lunar dynasty genealogy.
To connect sacred history, show how dharmic rulers appear in divine chronology, and situate later events and personalities within established dynasties.
It encourages remembrance of dharmic lineage and accountability—seeing oneself as part of a chain of responsibility, and valuing character and duty over mere prestige.