नारद उवाच । सर्वतः कुशलं मेद्य प्रसादाद्ब्रह्मणः सदा । कुशली त्वं महाभाग धर्मपुत्र युधिष्ठिर
nārada uvāca | sarvataḥ kuśalaṃ medya prasādādbrahmaṇaḥ sadā | kuśalī tvaṃ mahābhāga dharmaputra yudhiṣṭhira
Nārada nói: “Hỡi bậc cao quý, nhờ ân phúc của Brahmā luôn thường hằng, ta đều an lành khắp mọi nơi. Hỡi Dharmaputra Yudhiṣṭhira đầy phúc phần, khanh có an ổn chăng?”
Nārada
Listener: Yudhiṣṭhira
Scene: Nārada speaks with gentle humility, crediting Brahmā’s grace, then asks after Yudhiṣṭhira’s welfare as Dharmaputra.
Well-being is attributed to divine grace; dharmic dialogue begins with mutual welfare and humility.
No tīrtha is named in this verse; it is part of a narrative dialogue framework.
None; it is a formal exchange of auspicious inquiry (kuśala-praśna).