Hanūmaccarita
The Account of Hanumān
लोके वादो हि सुमहाञ्छंभुर्नारायणप्रियः । हरिप्रियस्तथा शंभुर्न तादृग्भाग्यमस्ति मे ॥ १४० ॥
loke vādo hi sumahāñchaṃbhurnārāyaṇapriyaḥ | haripriyastathā śaṃbhurna tādṛgbhāgyamasti me || 140 ||
Trong đời có lời truyền tụng lớn rằng: “Śambhu (Śiva) là người được Nārāyaṇa yêu quý, và Śambhu cũng là người được Hari yêu quý.” Nhưng phúc phần như của các Ngài thì nơi ta không có.
Narada (within the Narada–Sanatkumara dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It highlights the mutual dearness of Hari (Viṣṇu/Nārāyaṇa) and Śambhu (Śiva), teaching that true devotion recognizes divine harmony rather than rivalry, and that humility is essential in spiritual life.
Bhakti here is marked by reverence and non-sectarian respect: the devotee honors those whom the Lord honors. The speaker’s confession of lacking such “fortune” also models the bhakti virtue of dainyam (humble self-assessment).
No specific Vedāṅga technique (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Śikṣā) is taught directly; the practical takeaway is dhārmic conduct in discourse—avoiding divisive debate (vāda) by affirming Hari–Hara concord.