Shloka 51
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
गत्वा वीरप्रमोक्ष॑ं च सर्वपापै: प्रमुच्यते । कृत्तिकामघयोश्रैव तीर्थमासाद्य भारत,एककालं निराहारो लोकानावसते शुभान् | वीरप्रमोक्षतीर्थमें जाकर मनुष्य सब पापोंसे छुटकारा पा जाता है। भारत! कृत्तिका और मधघाके तीर्थमें जाकर मानव अग्निष्टोम और अतितरात्र यज्ञोंका फल पाता है। वहीं प्रात:-संध्याके समय परम उत्तम विद्यातीर्थमें जाकर स्नान करनेसे मनुष्य जहाँ-कहीं भी विद्या प्राप्त कर लेता है। जो सब पापोंसे छुड़ानेवाले महाश्रमतीर्थमें एक समय उपवास करके एक रात वहीं निवास करता है, उसे शुभ लोकोंकी प्राप्ति होती है
ghulastya uvāca | gatvā vīrapramokṣaṃ ca sarvapāpaiḥ pramucyate | kṛttikāmaghayoś caiva tīrtham āsādya bhārata, ekakālaṃ nirāhāro lokān āvasate śubhān |
Ghūlastya nói: “Ai đến bến thánh (tīrtha) mang tên Vīrapramokṣa thì được giải thoát khỏi mọi tội lỗi. Hỡi Bhārata, ai đến tīrtha gắn với Kṛttikā và Maghā, rồi giữ hạnh tiết chế—chỉ dùng một bữa—và lưu lại đó một đêm, người ấy sẽ đạt đến những cõi lành.”
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that disciplined pilgrimage—approaching sacred places with restraint (such as fasting and staying with reverence)—is presented as a dharmic means of purification from sin and of gaining auspicious spiritual results.
In the Vana Parva’s pilgrimage discourse (tīrtha-māhātmya), the speaker Ghulastya instructs Bhārata (Yudhiṣṭhira) about specific tīrthas—Vīrapramokṣa and the tīrtha linked with the nakṣatras Kṛttikā and Maghā—describing the merits obtained by visiting them and observing a brief fast and stay.