Shloka 109
Tīrtha-yātrā: Phalaśruti and Sacred Geography from Lohitya to Prayāga
Pulastya’s Instruction
ततो नैमिषकुण्जं च समासाद्य कुरूद्धह | ऋषय : किल राजेन्द्र नैमिषेयास्तपस्विन:,कुरुश्रेष्ठ! तत्पश्चात् नैमिषकुठ्जकी यात्रा करे। राजेन्द्र! कहते हैं, नैमिषारण्यके निवासी तपस्वी ऋषि पहले कभी तीर्थयात्राके प्रसंगसे कुरुक्षेत्रमें गये थे। भरतश्रेष्ठ] उसी समय उन्होंने सरस्वतीकुंजका निर्माण किया था (वही नैमिषकुंज कहलाता है)
tato naimiṣakuñjaṃ ca samāsādya kurūddhaha | ṛṣayaḥ kila rājendra naimiṣeyās tapasvinaḥ ||
Rồi sau đó, hỡi bậc thiêu đốt dòng Kuru, khi đã đến khu lùm thiêng mang tên Naimiṣakuñja, (người nói:) Tâu đại vương, người ta truyền rằng các ẩn sĩ khổ hạnh ở Naimiṣāraṇya thuở xưa từng hành hương đến Kurukṣetra. Chính trong dịp ấy, họ đã lập nên một lùm thánh bên dòng Sarasvatī; bởi vậy nơi ấy được gọi là Naimiṣakuñja.
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
Sacred places gain and retain sanctity through the tapas and conduct of righteous sages; pilgrimage is portrayed as a dharmic act that connects communities to remembered holy geography and reinforces ethical tradition.
The speaker describes arriving at Naimiṣakuñja and reports a tradition: ascetic sages from Naimiṣāraṇya once visited Kurukṣetra on pilgrimage and established a sacred grove on the Sarasvatī, which became known as Naimiṣakuñja.