Shloka 42
वैशम्पायन उवाच लब्ध्वा कृष्णां सैन्धवं द्रावयित्वा विप्रै: सार्ध काम्यकादाश्रमात् ते । मार्कण्डेयाच्छुतवन्तः पुराणं देवर्षीणां चरितं विस्तरेण,वैशम्पायनजीने कहा--राजन! द्रौपदीको पाकर तथा जयद्रथको काम्यक वनसे भगाकर ब्राह्मणोंसहित समस्त पाण्डवोंने मार्कण्डेयजीके मुखसे पुराणकथा और देवताओं तथा ऋषियोंके विस्तृत चरित्र सुनते हुए इसे भी सुना था
vaiśampāyana uvāca—labdhvā kṛṣṇāṃ saindhavaṃ drāvayitvā vipraiḥ sārdhaṃ kāmyakād āśramāt te | mārkaṇḍeyāc chrutavantaḥ purāṇaṃ devarṣīṇāṃ caritaṃ vistareṇa ||
Vaiśampāyana nói: “Tâu Đại vương, sau khi giành lại Kṛṣṇā (Draupadī) và xua đuổi vương tử xứ Sindhu (Jayadratha) khỏi ẩn thất Kāmyaka, các Pāṇḍava—cùng với các bà-la-môn—đã nghe từ hiền triết Mārkaṇḍeya những chuyện kể purāṇa, cùng đầy đủ các tích truyện về công hạnh và đời sống của chư thiên và các thánh hiền thiên giới.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
After setting right an immediate adharma (the abduction/violation involving Draupadī) and repelling the offender, the Pāṇḍavas turn to śravaṇa—listening to sacred narratives from a sage. The verse implies that righteous action should be followed by reflection and instruction, so that strength is guided by dharma and suffering is interpreted through a larger moral-cosmic framework.
The Pāṇḍavas recover Draupadī and drive away Jayadratha from the Kāmyaka hermitage area. Then, accompanied by brāhmaṇas, they listen to Mārkaṇḍeya recount purāṇic stories and detailed accounts of gods and divine seers—setting up a sequence of instructive tales within the forest-exile narrative.