Shloka 15
Draupadī’s Lament and Theodicy: Dharma, Dice, and Īśvara’s Governance (Āraṇyaka-parva 31)
अतो नाहसि कल्याणि धातारं धर्ममेव च | राज्ञि मूढेन मनसा क्षेप्तुं शड्कितुमेव च,अतः कल्याणमयी महारानी द्रौपदी! तुम्हें मूर्खतायुक्त मनके द्वारा ईश्वर और धर्मपर आक्षेप एवं आशंका नहीं करनी चाहिये
ato nāhasi kalyāṇi dhātāraṃ dharmam eva ca | rājñi mūḍhena manasā kṣeptuṃ śaṅkitum eva ca ||
Vì vậy, hỡi người nữ cát tường, nàng chớ để tâm trí mê muội chi phối mà trách cứ Đấng An Bài (Dhātṛ) hay Dharma, cũng chớ nuôi giữ một mảy nghi ngờ đối với các Ngài.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
One should not, in confusion and grief, accuse God (the Ordainer) or doubt Dharma; ethical steadiness requires trust in the moral order and restraint of reactive judgment.
In the forest-exile context, Yudhiṣṭhira addresses Draupadī as queen and consoles her, warning her not to let a bewildered mind turn suffering into blame or suspicion toward the divine and Dharma.