Shloka 3
वे महर्षिगण राजा द्युमत्सेनसे सावित्रीके उस परम सौभाग्यका बारंबार वर्णन करते हुए भी तृप्त नहीं होते थे ।। ततः प्रकृतय: सर्वा: शाल्वेभ्यो5भ्यागता नृप । आचर्ख्यु्निहतं चैव स्वेनामात्येन तं द्विषम्,राजन्! उसी समय शाल्वदेशसे वहाँकी सारी प्रजाओंने आकर महाराज झट्ुमत्सेनसे कहा--'प्रभो! आपका शत्रु अपने ही मन्त्रीके हाथों मारा गया है'
te maharṣigaṇā rājan dyumatsenam savitrīke tasya parama-saubhāgyasya bāraṃbāraṃ varṇayantaḥ api tṛptā na bhavanti sma | tataḥ prakṛtayaḥ sarvāḥ śālvebhyo 'bhyāgatā nṛpa | ācakhyuḥ nihataṃ caiva svenāmātyena taṃ dviṣam | rājan—prabho, tava śatruḥ svenaiva mantriṇā hataḥ |
Mārkaṇḍeya nói: “Tâu đại vương, các bậc đại hiền ấy, dẫu hết lần này đến lần khác thuật lại cho Dyumatsena về phúc phần tối thượng của Sāvitrī, vẫn không hề thấy thỏa. Rồi toàn thể thần dân từ xứ Śālva kéo đến và tâu với vua: ‘Muôn tâu Chúa thượng, kẻ thù của Người đã bị giết—bởi chính vị đại thần của hắn.’”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how extraordinary virtue and auspicious destiny (saubhāgya) draw the admiration of sages, and how political stability can be restored through the collapse of unjust hostility—here symbolized by an enemy being undone from within his own administration.
After sages repeatedly praise Sāvitrī’s exceptional good fortune to Dyumatsena and Sāvitrī, the subjects from the Śālva land arrive and inform Dyumatsena that his enemy has been killed—strikingly, by the enemy’s own minister—signaling a reversal of threat and a return toward order.