Shloka 37
Karṇa–Sūrya Saṃvāda: Satya, Dāna, and the Amoghā Śakti (कर्ण–सूर्यसंवादः)
केशाकेश्यभवद् युद्ध रक्षसां वानरै: सह । न्खैर्दन्तश्न वीराणां खादतां वै परस्परम्,तत्पश्चात् वीर राक्षसोंका वानरोंके साथ सिरके बाल पकड़कर युद्ध होने लगा। वे नखों और दाँतोंसे भी एक-दूसरेको काट खाते थे
keśākeśy abhavad yuddhaṃ rakṣasāṃ vānaraiḥ saha | nakhair dantaś ca vīrāṇāṃ khādatāṃ vai parasparam ||
Mārkaṇḍeya nói: “Rồi trận chiến giữa rākṣasa và vānara biến thành cuộc vật lộn man rợ, túm tóc giằng co. Những chiến sĩ anh hùng, bị cơn cuồng nộ thúc đẩy, cào cấu và cắn xé nhau bằng móng và răng, ai cũng muốn khuất phục đối phương.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how unchecked rage in war can reduce even ‘heroes’ to animal-like brutality, reminding the listener that valor without restraint easily slips into cruelty—an implicit ethical warning within the epic’s depiction of conflict.
Mārkaṇḍeya describes the fight escalating into close-quarters grappling: rākṣasas and vānaras seize each other by the hair and, in the frenzy of combat, bite and claw one another.