Shloka 29
Sāvitrī’s Trirātra-Vrata and Departure with Satyavān (सावित्रीव्रतनिश्चयः सहगमनं च)
मेघपर्वतसंकाशं शालस्कन्धं महाभुजम् । उरोगतविशालाक्षं महोदरमहामुखम्,वह मेघके समान काला और पर्वतके समान विशालकाय था। साखूकी शाखाके समान उसके कंधे और बड़ी-बड़ी भुजाएँ थीं। उसकी चौड़ी छातीमें दो बड़ी-बड़ी आँखें चमक रहीं थीं और लंबे-से पेटमें बहुत बड़ा मुख दिखायी दे रहा था
meghaparvatasaṅkāśaṃ śālaskandhaṃ mahābhujam | urogataviśālākṣaṃ mahodaramahāmukham ||
Mārkaṇḍeya nói: “Hắn hiện ra như một ngọn núi tối sầm màu mây—vai như thân cây śāla, cánh tay thì mênh mông. Trên lồng ngực rộng của hắn, hai con mắt lớn sáng rực; và trên cái bụng dài, một cái miệng khổng lồ lộ rõ.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse primarily uses vivid, hyperbolic imagery to evoke awe and caution: appearances of overwhelming power can unsettle the mind, so one should respond with steadiness and discernment rather than panic—an implicit ethical cue in epic narration.
Mārkaṇḍeya is describing a terrifying, colossal being: cloud-dark and mountain-like, with śāla-tree-like shoulders, huge arms, two large eyes on the chest, and a massive mouth on the belly—setting the scene for an encounter marked by fear and wonder.