Shloka 40
Sāvitrī–Satyavān Vivāha: Kanyāpradāna and Āśrama-Śīla (सावित्री-सत्यवान्विवाहः)
कथं हि पीत्वा माध्वीक॑ पीत्वा च मधुमाधवीम् | लोभ॑ सौवीरके कुर्यानज्नारी काचिदिति स्मरेत्,“जो फूलोंके रससे बने हुए मधुर पेय तथा मधुमक्षिकाओंद्वारा तैयार किया हुआ मधु पी चुकी हो, ऐसी कोई भी नारी काँजीके रसका लोभ कैसे कर सकती है?”
kathaṁ hi pītvā mādhvīkaṁ pītvā ca madhumādhavīm | lobhaṁ sauvīrake kuryād ajñārī kācid iti smaret ||
Mārkaṇḍeya nói: “Sao có người đàn bà nào, đã uống rượu ngọt chưng từ hoa và đã nếm mật do ong làm ra, lại còn thèm thứ cháo chua (kāñjika)? Hãy ghi nhớ điều này: khi đã biết vị cao quý, tâm chớ sa xuống mà ham điều hèn kém.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a taste-based metaphor: one who has experienced something refined and wholesome should not relapse into craving what is inferior. Ethically, it points to cultivating discernment and self-restraint—choosing higher goods over lower appetites.
Mārkaṇḍeya delivers a pointed comparison in the course of his instruction: after tasting sweet flower-liquor and honey, it would be absurd to long for sour gruel. The statement functions as a moral illustration meant to redirect desire and judgment.