Shloka 25
Sāvitrī–Satyavān Vivāha: Kanyāpradāna and Āśrama-Śīla (सावित्री-सत्यवान्विवाहः)
मुहूर्ताद् द्रक्ष्यसे राम॑ भर्तरं त्वं शुचिस्मिते । विदेहनन्दिनी सीताने भी उसकी वह करुणाभरी पुकार सुनी। उसकी पुकार सुनते ही जिस ओरसे वह आवाज आयी थी, उसी ओर वे दौड़ पड़ीं। तब लक्ष्मणने उनसे कहा --'भीरु! डरनेकी कोई बात नहीं है। भला, कौन ऐसा है, जो भगवान् रामको मार सकेगा? शुचिस्मिते! तुम दो ही घड़ीमें अपने पति भगवान् श्रीरामको यहाँ उपस्थित देखोगी ।। २३-२४ $ ।। इत्युक्ता सा प्ररुदती पर्यशड्कत लक्ष्मणम्,लक्ष्मणकी यह बात सुनकर रोती हुई सीताने उन्हें संदेहकी दृष्टिसे देखा। यद्यपि शुद्ध सदाचार ही उनका आभूषण था। वे साध्वी और पतिव्रता थीं; तथापि स्त्री स््वभाववश उस समय उनकी बुद्धि मारी गयी। उन्होंने लक्ष्मणको कठोर बातें सुनानी आरम्भ कीं --
muhūrtād drakṣyase rāma bhartaraṁ tvaṁ śucismite | videhanandinī sītā ||
“Chẳng bao lâu nữa, hỡi Sītā—ái nữ xứ Videha, người có nụ cười thanh khiết—nàng sẽ thấy phu quân mình là Rāma.” Lời trấn an ấy nêu bật niềm tin vững chắc vào sự bất khả chiến bại của Rāma, nhằm làm dịu nỗi sợ bằng sự tự tin đặt nền trên dharma và lòng sùng kính.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes calming fear through trust in righteousness and in the protective power of the virtuous—here, confidence that Rama, aligned with dharma, cannot be easily overcome, and that anxiety should not eclipse discernment.
Sita is being reassured that she will soon see Rama again. The line functions as a consoling promise in a tense moment, framing the expectation of reunion and urging steadiness of mind.