Shloka 44
रावण–मारीचसंवादः तथा मृगप्रलोभनपूर्वकं सीताहरणोपक्रमः
Rāvaṇa–Mārīca Dialogue and the Decoy-Deer Prelude to Sītā’s Abduction
यत्र गत्वा न शोचन्ति न व्यथन्ति चलन्ति वा । तदहं स्थानमत्यन्तं मार्गयिष्यामि केवलम्,“जहाँ जाकर मनुष्य कभी शोक नहीं करते, व्यथित नहीं होते तथा जहाँसे विचलित नहीं होते हैं। केवल उसी अक्षय धामका मैं अनुसंधान करूँगा”
yatra gatvā na śocanti na vyathanti calanti vā | tad ahaṃ sthānam atyantaṃ mārgayiṣyāmi kevalam ||
“Nơi nào đến rồi không còn sầu não, không còn khổ đau, cũng chẳng bị lay chuyển—chỉ riêng cảnh giới bất hoại ấy, ta sẽ một lòng truy cầu.”
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse upholds the highest human aim as reaching a state (or abode) beyond grief, pain, and inner wavering—an ethical-spiritual ideal of liberation and unshakable peace, to be pursued with exclusive focus.
Speaking as Vyāsa, the narrator voices a firm intention: he will search for that supreme ‘place’ where those who arrive no longer experience sorrow or distress and do not become unsettled—framing the episode as a turn toward ultimate spiritual attainment.