Shloka 4
जयद्रथ-निग्रहः — Jayadratha Restrained, Shamed, and Released
वैशम्पायन उवाच एवमुक्तस्तु कर्णेन कर्ण राजाब्रवीत् पुन: । न किंचिद् दुर्लभं तस्य यस्य त्वं पुरुषर्षभ,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! कर्णके ऐसा कहनेपर राजा दुर्योधनने पुनः उससे कहा--'पुरुषश्रेष्ठ जिसके सहायक तुम हो एवं जिसपर तुम्हारा अनुराग है, उसके लिये कुछ भी दुर्लभ नहीं है। तुम सदा मेरे हितके लिये उद्यत रहते हो। मेरा एक मनोरथ है, जिसे यथार्थरूपसे बतलाता हूँ, सुनो”
vaiśampāyana uvāca evam uktas tu karṇena karṇa rājābravīt punaḥ | na kiñcid durlabhaṃ tasya yasya tvaṃ puruṣarṣabha |
Vaiśampāyana nói: “Khi Karna nói như vậy xong, vua Duryodhana lại nói với Karna: ‘Hỡi bậc trượng phu tối thượng, đối với người được ngươi nâng đỡ và dành lòng thương mến, không có gì là không thể đạt.’”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the power—and moral risk—of unwavering loyalty: when a capable ally is devoted, goals seem ‘not unattainable.’ It implicitly raises an ethical question central to the epic: strength and devotion must be guided by dharma, otherwise they can empower harmful ambition.
After Karṇa has spoken, Duryodhana responds by affirming Karṇa’s support and affection, praising him as the decisive factor that makes any undertaking possible for Duryodhana. This sets up Duryodhana’s next request or intention, relying on Karṇa’s steadfast backing.