Shloka 5
दुर्योधनस्य हास्तिनपुरप्रवेशः
Duryodhana’s Return toward Hastinapura; Karṇa’s Consolation
न होवं शीलसम्पन्ना नैवं पूजितलक्षणा: । प्राप्तुवन्ति चिरं क्लेशं यथा त्वमसितेक्षणे,'श्यामलोचने! तुम्हें जैसा क्लेश सहन करना पड़ा है, वैसा कष्ट तुम्हारे-जैसी सुशीला तथा श्रेष्ठ लक्षणोंवाली देवियाँ अधिक दिनोंतक नहीं भोगा करती हैं
na hovaṁ śīlasampannā naivaṁ pūjitalakṣaṇāḥ | prāptuvanti ciraṁ kleśaṁ yathā tvam asitekṣaṇe śyāmalocane ||
Vaiśampāyana nói: “Những người phụ nữ có hạnh đức và được tôn kính vì các dấu hiệu cát tường thường không phải chịu khổ đau lâu dài. Thế nhưng nàng—đôi mắt đen thẳm, ánh nhìn đen huyền diễm lệ—lại đã gánh chịu một nỗi thống khổ kéo dài, hoàn toàn không đáng phải chịu.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral tension: virtue and honored qualities do not guarantee freedom from prolonged suffering. It evokes compassion and invites reflection on dharma amid adversity—how the righteous may still be tested by circumstances beyond merit.
Vaiśampāyana addresses a woman described as dark-eyed, remarking that women of good conduct and revered qualities typically do not endure long affliction, yet she has suffered greatly and for a long time—underscoring the exceptional harshness of her ordeal.