Shloka 6
सत्यभामया द्रौपद्याश्वासनम्
Satyabhāmā’s Consolation of Draupadī
स शैलं मानसं गत्वा ध्यायन्नर्थमिदं भृशम् | शुश्रावार्तस्वरं घोरमथ मुक्त स्त्रिया तदा,इसी बातका बार-बार विचार करते हुए इन्द्र मानसपर्वतपर गये। वहाँ उन्हें एक स्त्रीके मुखसे निकला हुआ भयंकर आर्तनाद सुनायी दिया
sa śailaṃ mānasaṃ gatvā dhyāyann artham idaṃ bhṛśam | śuśrāvārta-svaraṃ ghoraṃ atha muktaḥ striyā tadā ||
Vừa đi đến núi Mānasā, vừa nghiền ngẫm điều ấy không thôi, Indra bỗng nghe một tiếng kêu cứu ghê rợn phát ra từ miệng một người nữ. Âm thanh dữ dội ấy cắt ngang dòng suy tưởng và gọi ngài đến với bổn phận trước mắt.
युधिषछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharma as responsiveness: intense reflection must yield to compassionate action when suffering is heard. A righteous person treats another’s distress as an immediate moral summons.
After reaching the Mānasā mountain and repeatedly thinking over a certain matter, the protagonist hears a terrifying cry of anguish from a woman, signaling a new incident that demands attention and intervention.