पञ्चमहाभूतगुण-इन्द्रियनिग्रह-उपदेशः | Teaching on the Qualities of the Five Elements and Sense-Control
महर्षिविश्रुतस्तात उत्तड़क इति भारत । मरुधन्वसु रम्येषु आश्रमस्तस्य कौरव,भरतनन्दन! कुरुकुलरत्न! महर्षि उत्तड़कका नाम बहुत प्रसिद्ध है। तात! मरुके रमणीय प्रदेशमें उनका आश्रम है
mahārṣi-viśrutaḥ tāta uttaṅka iti bhārata | maru-dhanvasu ramyeṣu āśramas tasya kaurava bharata-nandana kuru-kula-ratna |
Mārkaṇḍeya nói: “Hỡi con yêu, ô Bhārata—trong hàng đại hiền giả có một vị đạo sĩ lừng danh tên là Uttaṅka. Hỡi Kaurava, niềm vui của dòng Bhārata, viên ngọc của tộc Kuru—ẩn thất của ngài nằm nơi những miền cát khô (Maru-dhanvan) mà vẫn đẹp đẽ.”
मार्कण्डेय उवाच
The verse foregrounds the authority of dharmic narration: a revered sage (Uttaṅka) is introduced through reputation and place, implying that moral instruction and exemplary conduct are transmitted via trustworthy seers rooted in disciplined āśrama life.
Mārkaṇḍeya begins identifying a famous sage named Uttaṅka and locates his hermitage in the pleasant desert tracts (Maru-dhanvan), addressing the listener respectfully as a Kuru-descendant (Bhārata/Kaurava).