Shloka 42
Brāhmaṇa-māhātmya: Tārkṣya’s instruction on tapas, satya, and svadharma
Chapter 182
ब्रह्म च ब्राह्मणत्वं च येन त्वाहमचूचुदम् । सत्यं दमस्तपो दानमहिंसा धर्मनित्यता,राजन! उनका ब्रह्म-ज्ञान और ब्राह्मणत्व देखकर भी मुझे बड़ा विस्मय हुआ। इसीलिये इस विषयमें मैंने तुमसे पहले प्रश्न किया था। राजन! सत्य, इन्द्रियसंयम, तपस्या, दान, अहिंसा और धर्मपरायणता--ये सदगुण ही सदा मनुष्योंको सिद्धिकी प्राप्ति करानेवाले हैं, जाति और कुल नहीं। ये रहे तुम्हारे भाई महाबली भीमसेन, जो सर्वथा सकुशल हैं। महाराज! तुम्हारा कल्याण हो, अब मैं पुनः स्वर्गलोकको जाऊँगा
sarpa uvāca | brahma ca brāhmaṇatvaṃ ca yena tvāham acūcudam | satyaṃ damas tapo dānam ahiṃsā dharma-nityatā, rājan |
Con rắn nói: “Chính nhờ sự chứng ngộ Brahman và phẩm hạnh Bà-la-môn chân chính mà ta kinh ngạc. Vì thế ta đã hỏi ngươi trước về điều ấy. Hỡi đức vua, chân thật, tự chế, khổ hạnh, bố thí, bất bạo động và lòng kiên định với Dharma—chỉ những đức hạnh ấy mới luôn đưa con người đến chỗ thành tựu tâm linh, chứ không phải do sinh ra hay dòng dõi.”
सर्प उवाच
Educational Q&A
Spiritual attainment and true brahminhood are determined by virtues—truthfulness, self-restraint, austerity, generosity, non-violence, and steadfastness in dharma—rather than by birth, caste, or lineage.
The serpent, addressing the king, explains why he questioned him: he was astonished at the presence of genuine Brahman-realization and brahmin-like qualities. He then states an ethical principle that virtue—not family or caste—leads to success and spiritual fulfillment.