Shloka 20
Bhīmasena–Hanūmān Saṃvāda: The Tail Test and the Divine Path
पितुः संस्पर्शशीतेन गन्धमादनवायुना । ह्ियमाणश्रम: पित्रा सम्प्रहृष्टटनूरूह:,वे महातेजस्वी कुन्तीकुमार सभी ऋतुओंके फूलोंके उत्कट सुगन्धका आस्वादन करते हुए वनमें उद्दामगतिसे विचरनेवाले मदोन्मत्त गजराजकी भाँति चले जा रहे थे। नाना प्रकारके कुसुमोंसे सुवासित गन्धमादनकी परम पवित्र वायु उन्हें पंखा झल रही थी। जैसे पिताको पुत्रका स्पर्श शीतल एवं सुखद जान पड़ता है, वैसा ही सुख भीमसेनको उस पर्वतीय वायुके स्पर्शसे मिल रहा था। उनके पिता पवनदेव उनकी सारी थकावट हर लेते थे। उस समय हर्षातिरेकसे भीमके शरीरमें रोमांच हो रहा था
vaiśampāyana uvāca | pituḥ saṃsparśaśītena gandhamādanavāyunā | hriyamāṇaśramaḥ pitrā samprahṛṣṭatanūruhaḥ ||
Vaiśampāyana nói: Được làn gió Gandhamādana mát lành như cái chạm của người cha—như bàn tay cha xoa dịu con—Bhīmasena cảm thấy mệt nhọc bị chính phụ thân mình, Thần Gió, cuốn đi. Khi không khí núi non thanh khiết, thơm hương hoa, phe phẩy quanh chàng, thân thể chàng rùng mình vì hoan hỷ, và chàng tiếp tục băng rừng với sinh lực mới.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how divine support and the purity of nature can restore strength and joy: when one is aligned with righteous purpose, even hardship in the forest is met with sustaining grace—here symbolized by the fatherly, cooling wind that removes fatigue.
As Bhīma travels in the Gandhamādana region, the fragrant, sanctifying mountain breeze—identified with his father Vāyu—cools him, dispels his exhaustion, and fills him with exhilaration, shown by his hairs standing on end.