Shloka 13
Bhīmasena–Hanūmān Saṃvāda: The Tail Test and the Divine Path
कदाचिज्जुषते पार्थमात्मजं मातरिश्वन: । महान् धनुष-बाण लेकर जाते हुए भीमसेनको उस समय सब प्राणियोंने देखा। उन वायुपुत्र कुन्ती-कुमारको कभी ग्लानि, विकलता, भय अथवा घबराहट नहीं होती थी ।। १२ हे || द्रौपद्या: प्रियमन्विच्छन् स बाहुबलमाश्रित:,द्रौपदीका प्रिय करनेकी इच्छासे अपने बाहुबलका भरोसा करके भय और मोहसे रहित बलवान् भीमसेन सामनेके शैल-शिखरपर चढ़ गये। वह पर्वत वृक्षों, लताओं और झाड़ियोंसे आच्छादित था। उसकी शिलाएँ नीले रंगकी थीं। वहाँ किन्नरलोग भ्रमण करते थे। शत्रुसंहारी भीमसेन उस सुन्दर पर्वतपर विचरने लगे। बहुरंगे धातुओं, वृक्षों, मृगों और पक्षियोंसे उसकी विचित्र शोभा हो रही थी
vaiśampāyana uvāca | kadācij juṣate pārtham ātmajaṃ mātariśvanaḥ | mahān dhanuṣ-bāṇaṃ gṛhītvā gacchantaṃ bhīmasenaṃ tadā sarva-prāṇibhir dṛṣṭam | taṃ vāyuputraṃ kuntī-kumāraṃ kadācid api na glānir na vikalatā na bhayaṃ na sambhramaḥ | draupadyāḥ priyam anvicchan sa bāhubalam āśritaḥ | bhaya-moha-vivarjitaḥ balavān bhīmasenaḥ purataḥ śaila-śikharaṃ samāruroha | sa parvataḥ vṛkṣa-latā-gulma-saṃchannaḥ | tasya śilā nīla-varṇāḥ | tatra kinnarāḥ paribhramanti | śatru-saṃhārī bhīmasenaḥ tasmin sundare parvate vicacāra | bahuraṅga-dhātu-vṛkṣa-mṛga-pakṣi-saṃyuktayā tasya vicitrā śobhā babhūva |
Vaiśampāyana nói: Có một lần, muôn loài đều thấy Bhīmasena—con của Mātariśvan (Vāyu), hoàng tử của Kuntī—đi ra, mang theo cung lớn và tên. Ở vị anh hùng do Vāyu sinh ấy, chưa từng có mỏi mệt, nhụt chí, sợ hãi hay xao động. Mong làm điều vừa lòng Draupadī, nương vào sức mạnh đôi tay mình, không vướng sợ hãi và mê lầm, Bhīma hùng tráng trèo lên đỉnh đá trước mặt. Núi ấy phủ cây rừng, dây leo và bụi rậm; đá mang sắc xanh thẫm, và các Kinnara dạo bước nơi đó. Kẻ diệt thù Bhīma rong ruổi trên ngọn núi đẹp đẽ ấy, rực lên vẻ kỳ lạ bởi khoáng vật nhiều màu, rừng cây, nai thú và chim muông.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Steadfastness in a righteous purpose is shown through Bhīma’s fearlessness and lack of inner wavering; strength is portrayed not merely as physical power but as unwavering resolve directed toward serving a loved one’s rightful welfare.
Vaiśampāyana describes Bhīma setting out with bow and arrows, universally noticed for his formidable presence, then climbing a beautiful, mineral-colored mountain frequented by Kinnaras, as he roams there seeking to accomplish something pleasing to Draupadī.