Shloka 2
Ghaṭotkaca’s Conveyance to Badarī and Entry into the Nara-Nārāyaṇa Āśrama (घटोत्कच-वाहनम्; नरनारायणाश्रम-प्रवेशः)
श्रान्ता दुःखपरीता च वातवर्षेण तेन च । सौकुमार्याच्च पाज्चाली सम्मुमोह तपस्विनी,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! महात्मा पाण्डव अभी कोसभर ही गये होंगे कि पांचालराजकुमारी तपस्विनी द्रौपदी सुकुमारताके कारण थककर बैठ गयी। वह पैदल चलनेयोग्य कदापि नहीं थी। उस भयानक वायु और वर्षसे पीड़ित हो दुःखमग्न होकर वह मूर्छित होने लगी थी
śrāntā duḥkhaparītā ca vātavarṣeṇa tena ca | saukumāryāc ca pāñcālī sammumohā tapasvinī || vaiśampāyana uvāca
Vaiśampāyana nói: Tâu vua Janamejaya, khi các Pāṇḍava vĩ đại mới đi được một krośa, Pāñcālī (Draupadī)—người nữ khổ hạnh—vì thân thể mảnh mai mà kiệt sức, bị sầu khổ vây phủ, lại bị gió dữ mưa dầm giày vò, nên bắt đầu lịm đi.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical reality that dharma is lived under constraints of the body and environment: steadfastness in exile requires acknowledging vulnerability, responding with care, and sustaining one another through hardship.
As the Pāṇḍavas proceed into the forest, Draupadī—described as an ascetic—cannot bear the harsh wind and rain; because of exhaustion and her delicate constitution, she becomes faint and begins to lose consciousness.