Shloka 1
Ghaṭotkaca’s Conveyance to Badarī and Entry into the Nara-Nārāyaṇa Āśrama (घटोत्कच-वाहनम्; नरनारायणाश्रम-प्रवेशः)
हि मय न (0) है ४ चतुश्नत्वारिशर्दाधिकशततमो< ध्याय: द्रौपदीकी मूर्छा, पाण्डवोंके उपचारसे उसका सचेत होना तथा भीमसेनके स्मरण करनेपर घटोत्कचका आगमन वैशम्पायन उवाच क्रोशमात्र प्रयातेषु पाण्डवेषु महात्मसु । पद्धयामनुचिता गन्तुं द्रौपदी समुपाविशत्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! महात्मा पाण्डव अभी कोसभर ही गये होंगे कि पांचालराजकुमारी तपस्विनी द्रौपदी सुकुमारताके कारण थककर बैठ गयी। वह पैदल चलनेयोग्य कदापि नहीं थी। उस भयानक वायु और वर्षसे पीड़ित हो दुःखमग्न होकर वह मूर्छित होने लगी थी
Vaiśampāyana uvāca: krośamātra-prayāteṣu pāṇḍaveṣu mahātmasu | pādayām anucitā gantuṁ draupadī samupāviśat ||
Vaiśampāyana nói: Tâu vua Janamejaya, khi các Pāṇḍava cao cả mới đi được chừng một krośa, Draupadī—vốn không thể tiếp tục đi bộ—đành ngồi xuống. Mảnh mai bẩm sinh, lại bị gió dữ và mưa dầm hành hạ, nàng chìm trong khổ não và bắt đầu lịm đi.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Righteous life (dharma) is tested not only by grand vows but by immediate compassion: when hardship strikes, caring for the vulnerable—here Draupadī—becomes a primary duty, and endurance must be joined with empathy.
After the Pāṇḍavas have walked only a short distance in the forest, Draupadī—too delicate to continue on foot—sits down, overwhelmed by harsh weather and distress, and begins to faint.