Shloka 58
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
लोकपालाश्न लोकाश्ष नक्षत्राणि दिशो दश । नभभश्रन्द्रश्न सूर्यश्ष त्वयि सर्व प्रतेष्ठितम्,लोक, लोकपाल, नक्षत्र, दसों दिशाएँ, आकाश, चन्द्रमा और सूर्य सब आपमें प्रतिष्ठित हैं
lokapālāś ca lokāś ca nakṣatrāṇi diśo daśa | nabhaś candraś ca sūryaś ca tvayi sarvaṁ pratiṣṭhitam ||
Vaiśampāyana nói: “Các vị hộ thế (lokapāla) và chính các cõi, các vì sao, mười phương, bầu trời, mặt trăng và mặt trời—tất thảy đều an lập trong Ngài.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
That the entire cosmos—its rulers, realms, directions, and luminaries—depends upon and is grounded in a single supreme support; this frames dharma as resting on an ultimate foundation rather than on mere human power.
Vaiśampāyana narrates a hymn-like declaration that magnifies the addressed figure as the cosmic basis, using a catalogue of universal elements (worlds, stars, directions, sky, moon, sun) to express total dependence and reverence.