Shloka 39
Akṛtavraṇa’s Account Begins: Gādhi–Satyavatī–Ṛcīka and the Bhārgava Lineage Prelude
अथोवाच महातेजा भृगुः सत्यवतीं स्नुषाम् | उपयुक्तश्चरुर्भद्रे वृक्षे चालिड्रनं कृतम्,उस समय महातेजस्वी भृूगु अपनी पुत्रवधू सत्यवतीसे बोले--“भद्रे! तुमने जो चरुभक्षण और वृक्षोंका आलिड्रन किया है, उसमें उलट-फेर करके तुम्हारी माताने तुम्हें ठग लिया। सुभ्रू!][ इस भूलके कारण तुम्हारा पुत्र ब्राह्मण होकर भी क्षत्रियोचित आचार- विचारवाला होगा”
athovāca mahātejā bhṛguḥ satyavatīṃ snuṣām | upayuktaś carur bhadre vṛkṣe cālīḍranaṃ kṛtam ||
Bấy giờ, hiền thánh Bhṛgu, rực rỡ uy quang, nói với nàng dâu Satyavatī: “Hỡi người nữ cát tường, phần cháo tế (caru) con đã dùng và việc con liếm/áp vào cây đã bị đảo lộn—mẹ con đã lừa con bằng cách đổi ngược trình tự. Vì lỗi ấy, con trai con tuy sinh làm Bà-la-môn, nhưng sẽ mang nếp nghĩ và hành trạng của một Sát-đế-lỵ.”
अकृतव्रण उवाच
Educational Q&A
The passage highlights that ritual acts and moral choices have consequences: deception and improper alteration of a rite can redirect outcomes, and one’s future disposition may be shaped not only by birth but also by the conditions and intentions surrounding formative actions.
Sage Bhṛgu informs his daughter-in-law Satyavatī that her mother has reversed or tampered with the prescribed ritual actions—eating the caru and licking the tree—so the intended result has been altered; consequently, Satyavatī’s son will be a brāhmaṇa by birth yet exhibit kṣatriya-like behavior.