Shloka 35
Pāṇḍava-senā-niryāṇa and Vyūha-vibhāga (पाण्डवसेनानिर्याण तथा व्यूहविभाग)
तस्य वैरानुषड्रस्य गन्तास्म्यन्तं सुदुर्गमम् । अहमादीौ निहत्य त्वां शकुने: सम्प्रपश्यत:,ततो5स्मि शकुनिं हन्तामिषतां सर्वधन्विनाम् | इसलिये मैं शकुनिके देखते-देखते सबसे पहले तेरा वध करके सम्पूर्ण धनुर्धरोंके सामने शकुनिको भी मार डालूँगा और इस प्रकार अत्यन्त दुर्गम शत्रुतासे पार हो जाऊँगा”
tasya vairānuṣaḍrasya gantāsmy antaṃ sudurgamam | aham ādau nihatya tvāṃ śakuneḥ samprapaśyataḥ, tato 'smi śakuniṃ hantām iṣatāṃ sarvadhanvinām ||
Sañjaya nói: “Ta sẽ đi đến tận cùng mối thù hằn đã ăn sâu và khó bề vượt qua ấy. Trước hết, ngay trước mắt Śakuni, ta sẽ giết ngươi; rồi, trước mặt toàn thể các cung thủ, ta cũng sẽ giết Śakuni. Như vậy ta sẽ vượt qua mối thù ghê gớm này.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how entrenched hostility (vaira) drives vows of retaliatory violence; ethically, it illustrates the escalating logic of vengeance—publicly performed, witnessed, and justified as ‘crossing beyond’ enmity—showing how conflict becomes self-perpetuating in the lead-up to war.
A speaker (introduced as Sañjaya) voices a fierce resolve: to kill an opponent first in front of Śakuni, and then to kill Śakuni before all archers—framing these acts as the means to overcome a long-standing, difficult enmity.