Shloka 18
Adhyāya 12: Devas’ Petition to Nahūṣa; Bṛhaspati on Śaraṇāgata-Dharma; Indrāṇī’s Strategic Delay
नाहमेतत् करिष्यामि गच्छथ्वं वै सुरोत्तमा: । असिमिंश्षार्थे पुरा गीत॑ ब्रह्मणा श्रूयतामिदम्,विशेषतः ब्राह्मण होकर मैं यह न करने योग्य कार्य नहीं कर सकता। मैंने धर्मकी बातें सुनी हैं और सत्यको अपने स्वभावमें उतार लिया है। शास्त्रोंमें जो धर्मका उपदेश किया गया है, उसे भी जानता हूँ; अतः मैं यह पापकर्म नहीं करूँगा! सुरश्रेष्ठटण! आपलोग लौट जायँ। इस विषयमें ब्रह्माजीने पूर्वकालमें जो गीत गाया था, वह इस प्रकार है, सुनिये
nāham etat kariṣyāmi gacchathvaṃ vai surottamāḥ | asminn arthe purā gītaṃ brahmaṇā śrūyatām idam, viśeṣataḥ |
Śalya nói: “Ta sẽ không làm việc này. Hỡi bậc tối thượng trong chư thiên, hãy lui đi. Chính về việc này, thuở xưa Brahmā đã từng hát một lời giáo huấn—hãy nghe ngay bây giờ, nhất là điều ấy.”
शल्य उवाच
Educational Q&A
Śalya asserts moral restraint: he will not perform an unrighteous act, and he grounds his stance in authoritative dharmic instruction attributed to Brahmā, indicating that ethical duty overrides pressure or persuasion.
Śalya rejects a proposed course of action and tells the addressed ‘best of the gods’ to leave; he then introduces an ancient doctrinal passage—said to have been sung by Brahmā—promising to recite it as guidance on the issue at hand.