Shloka 14
न ते<स्त्यविदितं किंचिद् वेदितव्यं परंतप । अनित्यतां हि मर्त्यानां विजानासि न संशय:,शत्रुसंतापी नरेश! जाननेयोग्य जो कोई भी तत्त्व है, वह तुमसे अज्ञात नहीं है। तुम मानव-जीवनकी अनित्यताको अच्छी तरह जानते हो, इसमें संशय नहीं है
na te 'sty aviditaṁ kiñcid veditavyaṁ parantapa | anityatāṁ hi martyānāṁ vijānāsi na saṁśayaḥ ||
Vyāsa nói: “Hỡi bậc thiêu đốt kẻ thù, chẳng có điều gì đáng biết mà lại còn xa lạ với ngài. Ngài hiểu thấu sự vô thường của kiếp người—điều ấy không nghi ngờ gì.”
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse underscores anityatā—human life is transient. Since the listener already knows this truth, Vyāsa implies that grief should be tempered by wisdom and acceptance of mortality.
In the grief-filled context of Strī Parva after the war, Vyāsa addresses the king with a consoling, instructive reminder: nothing essential is unknown to him, and he already understands the impermanence that underlies death and loss.