Shloka 9
Dhṛtarāṣṭra’s Bereavement and the Averted Assault on Bhīma (Āyasī Pratimā Episode)
एवं तां क्षत्रियस्याहु: पुराणा: परमां गतिम् । शस्त्रेण निधन संख्ये तन्न शोचितुमरहसि,“इस प्रकार युद्धमें जो शस्त्रद्वारा मृत्यु होती है, उसे प्राचीन महर्षि क्षत्रियके लिये उत्तम गति बताते हैं; अतः उनके लिये आपको शोक नहीं करना चाहिये
evaṁ tāṁ kṣatriyasyāhuḥ purāṇāḥ paramāṁ gatim | śastreṇa nidhanaṁ saṅkhye tan na śocitum arhasi ||
Vì thế, các bậc hiền triết thời xưa nói rằng đây là kết cục tối thượng của một kṣatriya: chết bởi binh khí giữa trận tiền. Bởi vậy, vì lẽ ấy, bà không nên than khóc cho người ấy.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames death by weapons in battle as an honored and even ‘supreme’ end for a kṣatriya according to ancient authority, and uses that norm to counsel restraint from grief.
Vaiśampāyana, narrating the events of the Strī Parva, conveys a traditional dharma-based consolation: the fallen warrior’s battlefield death is presented as a rightful kṣatriya end, so lamentation is discouraged.