Shloka 42
स्त्रीपर्व १: धृतराष्ट्रशोकः संजयाश्वासनं च
Strī Parva 1: Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Saṃjaya’s Consolation
यच्चाश्रुपातात् कलिलं वदनं वहसे नृप । आशान्त्रदृष्टमेतद्धि न प्रशंसन्ति पण्डिता:,“नरेश्वरर आप जो आँसुओंकी धारासे भीगा हुआ मुँह लिये फिरते हैं, यह अशास्त्रीय कार्य है। विद्वान् पुरुष इसकी प्रशंसा नहीं करते हैं
yaccāśrupātāt kalilaṁ vadanaṁ vahase nṛpa | aśāstradṛṣṭam etaddhi na praśaṁsanti paṇḍitāḥ ||
Vaiśaṃpāyana nói: “Tâu đại vương, gương mặt mà bệ hạ mang theo—lấm bùn và đẫm ướt bởi dòng lệ rơi—điều ấy không được śāstra chuẩn thuận. Bậc hiền trí không tán dương lối hành xử như vậy.”
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse stresses restraint and dignified conduct for a ruler: public, uncontrolled lamentation is portrayed as contrary to śāstric norms, and therefore not endorsed by the wise.
In the aftermath of the war, the speaker addresses the king, observing his tear-soaked, grief-stricken appearance and admonishing him that such overt weeping is not considered proper according to traditional standards.