Shloka 236
स्त्रीपर्व १: धृतराष्ट्रशोकः संजयाश्वासनं च
Strī Parva 1: Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Saṃjaya’s Consolation
सृञ्जये पुत्रशोकार्ते यदूचु्मुनय: पुरा । “नृपश्रेष्ठ राजन! आपने बड़े-बूढ़ोंके मुखसे वे वेदोंके सिद्धान्त, नाना प्रकारके शास्त्र एवं आमम सुने हैं, जिन्हें पूर्वकालमें मुनियोंने राजा सूंजयको पुत्रशोकसे पीड़ित होनेपर सुनाया था, अत: आप शोक त्याग दीजिये
Sṛñjaye putraśokārte yad ūcur munayaḥ purā.
Vaiśaṃpāyana nói: “Tâu Đại vương, ngài đã nghe từ miệng các bậc trưởng thượng những kết luận đã được xác lập của Veda và muôn lời dạy của các śāstra—chính những lời an ủi mà thuở xưa các bậc hiền triết đã nói với vua Sṛñjaya khi ông bị dày vò bởi nỗi đau mất con. Vậy xin hãy buông bỏ sầu muộn.”
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
Grief should be restrained through remembered wisdom: the established teachings of the Vedas and śāstras, as transmitted by elders and sages, are presented as a remedy for overwhelming sorrow.
Vaiśaṃpāyana reminds the listener-king that earlier sages once consoled King Sṛñjaya when he mourned his son; invoking that precedent, he urges the present king to give up lamentation.