Shloka 4
नागैः सह ब्राह्मणस्य अतिथिधर्म-व्रतसंवादः | The Brahmin’s Vow and the Nāgas’ Hospitality Appeal
तपो हि तप्यतस्तस्य यत् स्थानं परमात्मन: । न तत् सम्प्राप्तुते कश्चिदृते हयावां द्विजोत्तम,द्विजोत्तम! तपस्यामें लगे हुए उन परमात्माका जो स्थान है, वहाँ हम दोनोंके सिवा दूसरा कोई नहीं पहुँच सकता
tapo hi tapyatas tasya yat sthānaṃ paramātmanaḥ | na tat samprāptute kaścid ṛte hayāvāṃ dvijottama, dvijottama ||
“Đối với người chuyên tâm khổ hạnh (tapas), có một cảnh giới tối thượng của Paramātman. Không ai đạt đến được trạng thái ấy—ngoại trừ hai chúng ta, hỡi bậc tối thượng trong hàng nhị sinh.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse asserts the exclusivity and rarity of the highest spiritual attainment: the ‘abode/state of the Paramātman’ is reached only through genuine tapas (disciplined austerity), and even then it is accessible to very few.
Nārada addresses a brāhmaṇa (dvijottama), emphasizing that the supreme station attained by an ascetic is not reachable by ordinary beings; he claims that only ‘we two’ can reach it, underscoring the exceptional nature of that realization.