Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
यैर्लक्षणैरुपेत: स हरिरव्यक्तरूपधृक् | तैर्लक्षणैरुपेतौ हि व्यक्तरूपधरौ युवाम्
nārada uvāca | yair lakṣaṇair upetaḥ sa harir avyaktarūpadhṛk | tair lakṣaṇair upetau hi vyaktarūpadharau yuvām |
Nārada nói: “Đức Hari, Đấng mang hình tướng vô hiển (avyakta), vốn đầy đủ những dấu hiệu đặc thù. Hai ngài tuy mang hình tướng hiển lộ (vyakta), nhưng quả thật cũng được trang nghiêm bởi chính những dấu hiệu ấy. Ngay lúc này, khi chiêm ngưỡng hai ngài—những Bậc Nhân Thể vĩnh hằng—ta như đang thấy lại thị kiến về Đấng ngự tại Śvetadvīpa.”
नारद उवाच
The verse emphasizes recognition of the one divine reality across different modes of appearance: the same sacred ‘marks’ that signify Hari in an unmanifest state are present in manifest embodiments as well, teaching continuity of divine identity beyond form.
Nārada addresses two manifest ‘eternal persons’ and says that seeing them recalls his earlier vision of Hari in Śvetadvīpa; he identifies them by the same distinguishing signs he observed in the Lord’s unmanifest form.