Shloka 39
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
तदनन्तर शोकसे पड़ित हो उसकी माताएँ रोती हुई उस स्थानकी ओर दौड़ीं, जहाँ राजा सूंजय विलाप करते थे ।। ततः स राजा सस्मार मामेव गतमानस: । तदाहं चिन्तन ज्ञात्वा गतवांस्तस्य दर्शनम्
tataḥ sa rājā sasmāra mām eva gatamānasaḥ | tadāhaṃ cintanaṃ jñātvā gatavāṃs tasya darśanam ||
Bấy giờ nhà vua ấy, tâm trí bị sầu khổ lấn át, như rút vào trong nỗi bi thương, chỉ nhớ đến riêng ta. Biết điều đó nhờ tuệ quán của mình, ta liền đến yết kiến để ban cho vua sự hiện diện của ta.
पर्वत उवाच
Educational Q&A
In extreme sorrow, turning the mind toward a trusted spiritual guide (smaraṇa/remembering) becomes the doorway to guidance and inner steadiness; compassionate response follows when the guide recognizes the seeker’s mental state.
A grieving king, mentally overwhelmed, remembers Parvata; perceiving this remembrance through contemplative knowledge, Parvata goes to meet him, setting up a consoling or instructive encounter.