Shloka 39
अव्यक्त–प्रकृति–इन्द्रियविचारः
The Unmanifest, Prakṛtis, and the Sense-Complex
न माता न पिता किंचित् कस्यचित् प्रतिपद्यते । दानपथ्यौदनो जनन््तु: स्वकर्मफलमश्रुते,माता और पिता भी परलोक-साधनमें किसीकी कुछ सहायता नहीं कर सकते। परलोकके पथमें तो अपना किया हुआ दान अर्थात् त्याग ही राहखर्चका काम देता है। प्रत्येक जीव अपने कर्मका ही फल भोगता है
na mātā na pitā kiñcit kasyacit pratipadyate | dānapathyau-dano jantuḥ svakarmaphalam aśnute ||
Parāśara nói: Không mẹ, không cha nào có thể thật sự bảo đảm điều gì cho bất cứ ai trên con đường sang thế giới bên kia. Trong cuộc hành trình đến cõi khác, chính sự bố thí—sự xả ly và làm phúc của bản thân—mới là lương thực đường xa. Mỗi hữu tình rốt cuộc chỉ thọ nhận quả của chính nghiệp mình.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Moral and spiritual responsibility is ultimately individual: even parents cannot transfer merit or guarantee one’s welfare beyond; one’s own charity/renunciation and one’s own actions determine the results one experiences.
In Śānti Parva’s instruction on dharma and liberation-oriented ethics, the sage Parāśara delivers a didactic statement emphasizing karma-phala (the fruition of one’s deeds) and presenting dāna (giving/tyāga) as the true ‘travel-provision’ for the post-mortem journey.