Shloka 19
अध्याय २८६ — पराशर-उपदेशः
Ethical Restraint, Mortality, and Karma
अर्थकामोौ परित्यज्य विशोको विगतज्वर: । तृष्णामोहौ तु संत्यज्य चरामि पृथिवीमिमाम्,अर्थ और कामको त्यागकर एवं तृष्णा और मोहका सर्वथा परित्याग करके मैं शोक और संतापसे रहित हुआ इस पृथ्वीपर विचरता हूँ
arthakāmau parityajya viśoko vigatajvaraḥ | tṛṣṇāmohau tu saṃtyajya carāmi pṛthivīm imām ||
Đã từ bỏ của cải và dục lạc, không còn sầu não, dứt cơn bứt rứt nóng nảy; lại hoàn toàn lìa bỏ khát ái và mê lầm, nay ta thong dong du hành trên mặt đất này trong sự an nhiên nội tại.
समड़ उवाच
Educational Q&A
Renounce the twin pursuits of artha (gain) and kāma (pleasure), and uproot tṛṣṇā (craving) and moha (delusion). When desire and delusion fall away, one becomes viśoka (without grief) and vigatajvara (without inner fever), living with steadiness and peace.
A speaker named Samaḍ declares his present mode of life: having abandoned worldly aims and the mental forces that sustain them (craving and delusion), he now wanders the earth free from sorrow and inner turmoil—typical of Śānti Parva’s reflective, renunciatory instruction.