Shloka 29
अज्ञान–लोभयोः परस्परहेतुत्वम्
Mutual Causality of Ignorance and Greed
यावत: प्राणिनो हन्यात् तज्जातीयांस्तु तावतः । प्रमीयमानानुन्मोच्य प्राणिहा विप्रमुच्यते,प्राणियोंकी हत्या करनेवाला मनुष्य जितने प्राणियोंका वध करता है, उसी जातिके उतने ही प्राणियोंको मृत्युसे छुटकारा दिला दे अर्थात् उनको मरनेके संकटसे छुड़ा दे तो वह उनकी हत्याके पापसे मुक्त हो जाता है
yāvataḥ prāṇino hanyāt tajjātīyāṁs tu tāvataḥ | pramīyamānān unmocya prāṇihā vipramucyate ||
Śaunaka nói: “Kẻ sát hại sinh linh sẽ được giải thoát khỏi tội sát sinh khi, đúng bằng số sinh vật đã giết, người ấy cứu được bấy nhiêu sinh vật cùng loài khỏi cái chết cận kề—giải họ khỏi hiểm họa tử vong.”
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a principle of expiation: the moral burden of taking life can be countered by actively saving life—specifically, by rescuing from death as many beings of the same kind as one has killed—thereby becoming freed from the sin of killing.
In the didactic setting of the Śānti Parva, Śaunaka states a rule about prāyaścitta (atonement), explaining how a person guilty of killing living beings may obtain release from that guilt through life-saving acts proportionate to the harm done.