Shloka 37
सर्वोपायैहिं नेष्यामि प्रेतराजनिवेशनम् । अनुज्ञां तु महाराज भवान् मे दातुमरहति,'प्रभो! मैं सत्यकी शपथ खाकर जो कह रहा हूँ, मेरी इस बातको सुनो। मैं अपने इष्ट, आपूर्त, दान, धर्म तथा अन्य शुभ कर्मोकी शपथ खाकर प्रतिज्ञा करता हूँ कि आज श्रीकृष्णके देखते-देखते सम्पूर्ण पांचालोंको सभी उपायोंद्वारा यमराजके लोकमें भेज दूँगा। महाराज! इसके लिये तुम मुझे आज्ञा दे दो”
sarvopāyaiḥ hi neṣyāmi pretarājaniveśanam | anujñāṃ tu mahārāja bhavān me dātum arhati ||
Sañjaya nói: “Bằng mọi phương kế, ta sẽ đưa họ đến nơi cư ngụ của Chúa Tể Kẻ Chết. Nhưng, tâu đại vương, xin người hãy ban cho ta sự chuẩn thuận.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of agency in war: even when one claims capability (“by all means I will send them to Yama’s abode”), action is framed as requiring legitimate authorization from the king. It underscores responsibility, hierarchy, and accountability for lethal decisions.
Sañjaya reports a warrior’s aggressive resolve to destroy opponents and send them to the realm of Yama, while simultaneously seeking the king’s explicit permission—showing both martial intent and the need for royal sanction.