Shloka 27
ततो नः सम्प्रयातानां मद्रयोधास्तरस्विन: । हृष्टा: किलकिलाशब्दमकुर्वन्तापरे तथा,इस सलाहके अनुसार जब हमलोग चले तो मद्रदेशके वेगशाली योद्धा तथा अन्य सैनिक हर्षसे उललसित हो किलकारियाँ भरने लगे
tato naḥ samprayātānāṁ madrayodhās tarasvinaḥ | hṛṣṭāḥ kila-kilā-śabdam akurvann apare tathā ||
Sañjaya nói: “Rồi khi chúng ta xuất quân, các chiến binh nhanh nhẹn của xứ Madra—cùng những đạo quân khác—đều hân hoan, cất lên tiếng reo mừng vang dội.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective emotion and martial enthusiasm surge at the moment of marching out; it is a narrative observation about battlefield morale rather than a direct ethical injunction.
As the army begins to move, the Madra warriors—known for their vigor—along with other soldiers, rejoice and shout loud cries (kila-kilā), signaling excitement and readiness for battle.