Shloka 60
अध्याय ९ — दुर्योधनस्य अन्त्यावस्था, विलापः, तथा सौप्तिक-प्रतिवृत्तम्
Duryodhana’s Final Condition, Lamentation, and the Night’s Report
इत्येवं द्रोणपुत्रस्य निशम्य करुणां गिरम् । प्रत्यूषकाले शोकार्तत: प्राद्रवन्नगरं प्रति,इस प्रकार द्रोणपुत्रके मुखसे वह करुणाजनक समाचार सुनकर मैं शोकसे व्याकुल हो उठा और प्रातःकाल नगरकी ओर दौड़ा चला आया
ity evaṁ droṇaputrasya niśamya karuṇāṁ giram | pratyūṣakāle śokārtataḥ prādravan nagaraṁ prati ||
Sañjaya thưa: “Nghe những lời ai oán thảm thiết từ miệng con trai Droṇa, ta bàng hoàng trong đau buồn; và khi rạng đông vừa đến, lòng ngập sầu não, ta chạy vội về phía thành.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the moral and psychological aftermath of war: hearing a perpetrator’s or survivor’s lament can still awaken compassion and grief, reminding the listener that violence leaves enduring sorrow that compels urgent, responsible response.
Sañjaya reports that after hearing the sorrowful words of Droṇa’s son (Aśvatthāmā), he becomes grief-stricken and, at dawn, hastens toward the city to convey or respond to the grave developments of the night.