Shloka 26
Jarā’s Account and the Enthronement of Jarāsandha (जरासंधोत्पत्तिः अभिषेकश्च)
राजोवाच भगवन् राज्यमुत्सृज्य प्रस्थितो5हं तपोवनम् । कि वरेणाल्पभाग्यस्य कि राज्येनाप्रजस्य मे,राजाने कहा--भगवन्! मैं तो अब राज्य छोड़कर तपोवनकी ओर चल पड़ा हूँ। मुझ अभागे और संतानहीनको वर अथवा राज्यकी क्या आवश्यकता?
rājovāca bhagavan rājyam utsṛjya prasthito 'haṃ tapovanam | kiṃ vareṇālpabhāgyasya kiṃ rājyenāprajasya me ||
Vua thưa: “Bạch Đấng Tôn Quý, trẫm đã bỏ ngôi báu và lên đường vào rừng tu khổ hạnh. Với kẻ phúc mỏng như trẫm, xin ân huệ để làm gì? Với trẫm—người không có con—ngôi vua có ích gì?”
स उवाच मुनि राजा भगवन् नास्ति मे सुतः ।
Educational Q&A
The verse highlights the perceived emptiness of worldly power and even divine favors when one lacks the life-goals tied to lineage and continuity; it frames renunciation as a response to grief and a turn toward tapas when kingship no longer feels meaningful.
A king addresses a revered sage, declaring that he has abandoned his kingdom and is heading to a forest hermitage; he explains his motive—being childless and ill-fated, he sees no value in either a boon or royal sovereignty.