Shloka 12
अध्याय ४ — द्वारकानिमित्तानि, प्रभासगमनम्, मौसलप्रारम्भः
Omens in Dvārakā, Journey to Prabhāsa, and the Musala Outbreak
पुरीमिमामेष्यति सव्यसाची स वो दुःखान्मोचयिता नराग्र्य: । ततो गत्वा केशवस्तं ददर्श रामं॑ वने स्थितमेकं विविक्ते,“देखिये! नरश्रेष्ठ अर्जुन शीघ्र ही इस नगरमें आनेवाले हैं। वे तुम्हें संकटसे बचायेंगे।' यह कहकर वे चले गये। वहाँ जाकर श्रीकृष्णने वनके एकान्त प्रदेशमें बैठे हुए बलरामजीका दर्शन किया
purīm imām eṣyati savyasācī sa vo duḥkhān mocayitā narāgryaḥ | tato gatvā keśavas taṃ dadarśa rāmaṃ vane sthitam ekaṃ vivikte |
Vaiśampāyana nói: “Savyasācī Arjuna, cung thủ thiện xạ dùng được cả hai tay, sẽ sớm đến thành này; bậc nam tử tối thượng ấy sẽ giải thoát các người khỏi khổ nạn.” Nói xong, họ rời đi. Rồi Keśava tiến bước và trông thấy Rāma (Balarāma) ngồi một mình, ẩn tịch, ở một nơi rừng sâu vắng lặng.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
In times of danger, dharma expresses itself as protection and relief of suffering: the ‘best of men’ is praised not for power alone but for the capacity to remove others’ distress. The scene also hints at the gravity of events through Kṛṣṇa’s movement toward a secluded forest meeting, suggesting sober counsel and inward resolve.
A reassurance is given that Arjuna will soon arrive in the city and deliver people from their trouble. After this statement, Kṛṣṇa (Keśava) goes onward and meets Balarāma (Rāma), who is alone in a secluded part of the forest.