Shloka 39
कनकोकत्तमसंकाशो ज्वलन्निव विभावसु: । स शान्तः पुरुषव्यात्र पार्थसायकवारिणा,नरव्याप्र नरेश! उत्तम सुवर्णके समान कान्तिमान् कर्ण प्रज्वलित अग्निके तुल्य प्रकाशित होता था; परंतु पार्थके बाणरूपी जलसे वह बुझ गया
kanakottama-saṅkāśo jvalann iva vibhāvasuḥ | sa śāntaḥ puruṣavyāghra pārtha-sāyaka-vāriṇā ||
Śalya nói: “Hỡi bậc hổ giữa loài người, tâu đại vương, Karna rực rỡ như vàng tinh, bừng cháy như chính ngọn lửa. Nhưng vị anh hùng bừng cháy ấy đã bị dập tắt, bị đưa vào tĩnh lặng, bởi cơn mưa tên của Pārtha (Arjuna) tựa như nước.”
शल्य उवाच
Educational Q&A
Martial brilliance and worldly splendor, however radiant, are not permanent; in war they can be extinguished by stronger force, skill, and the unfolding of destiny—highlighting the fragility of pride and the inevitability of consequence.
Śalya describes Karna’s former blazing radiance—like fire or the sun—and states that it was ‘quenched’ by Arjuna’s arrows, using the metaphor of water extinguishing flame to depict Karna’s defeat.