Shloka 423
विश्रुतं त्रिषु लोकेषु व्याक्षिपद् गाण्डिवं धनु: । नरेश्वर! उस समय वहाँ खड़े हुए बलवान् पराक्रमी सव्यसाची पाण्डुपुत्र अर्जुन आपकी सेनाका कुछ भाग अवशिष्ट देखकर कुपित हो उठे और अपने त्रिलोकविख्यात गाण्डीवधनुषकी टंकार करते हुए आपकी रथसेनापर जा चढ़े
viśrutaṃ triṣu lokeṣu vyākṣipad gāṇḍīvaṃ dhanuḥ | nareśvara! tadā tatra sthito balavān parākramī savyasācī pāṇḍuputro 'rjunaḥ tava senāyāḥ kiñcid-bhāgam avaśiṣṭaṃ dṛṣṭvā kupito 'bhavat, trilokavikhyāta-gāṇḍīva-dhanuṣaḥ ṭaṅkāraṃ kurvan tava ratha-senām abhyapatat |
Sañjaya nói: “Ôi đại vương, khi ấy Arjuna—con trai Pāṇḍu, dũng mãnh và quả cảm, lừng danh là Savyasācī—thấy quân của ngài vẫn còn sót lại một phần thì bừng bừng phẫn nộ. Tiếng dây cung của cây cung Gāṇḍīva vang dội, danh tiếng khắp ba cõi; và chàng lao thẳng vào đạo chiến xa của ngài.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethic of resolute action in battle: when opposition remains, the warrior must not lapse into complacency. Arjuna’s famed bow-twang functions as both a psychological signal and a declaration of unwavering commitment to his duty, showing how inner resolve manifests outwardly in disciplined martial action.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Arjuna, seeing some of the Kaurava forces still standing, becomes enraged, sounds the Gāṇḍīva with a resounding twang, and then charges into the Kaurava chariot formations.