Shloka 27
ववौ सशर्करो वायुर्दिशश्व॒ रजसा वृता: । हाहाकारश्न संजज्ञे सुराणां दिवि भारत,भारत! कंकड़ोंकी वर्षा करती हुई प्रचण्ड वायु चलने लगी। सम्पूर्ण दिशाओंमें धूल छा गयी और स्वर्गके देवताओंमें भी हाहाकार मच गया
vavau saśarkaro vāyur diśaś ca rajasaḥ vṛtāḥ | hāhākāraś ca saṃjajñe surāṇāṃ divi bhārata ||
Sañjaya nói: Hỡi Bhārata, một cơn gió dữ dội nổi lên, cuốn theo những trận mưa sỏi đá; mọi phương đều bị bụi mù che phủ. Ngay cả giữa các chư thần trên trời cũng vang lên tiếng kêu hoảng hốt—một điềm gở cho thấy trật tự đạo lý đang bị rung chuyển bởi bạo lực của chiến tranh.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames war as not merely human conflict but a disturbance that reverberates through the cosmos: when adharma and unchecked violence dominate, nature itself appears hostile, and even the divine realm is portrayed as alarmed—urging reflection on the ethical cost of battle.
Sañjaya reports ominous portents during the fighting: a violent, gravel-bearing wind rises, dust blankets all directions, and a panic-like outcry is said to occur even among the gods in heaven—signaling an intensification of dread and disorder on the battlefield.