Shloka 25
ततोडब्रवीन्मद्रराजो महात्मा दृष्टवा कर्ण प्रहितेषुं तमुग्रम् । न कर्ण ग्रीवामिषुरेष लप्स्यते समीक्ष्य संधत्स्व शरं शिरोध्रम्,उस समय महामनस्वी मद्रराज शल्यने कर्णको उस भयंकर बाणका प्रहार करनेके लिये उद्यत देख उससे कहा--'कर्ण! तुम्हारा यह बाण शत्रुके कण्ठमें नहीं लगेगा; अतः सोच-विचारकर फिरसे बाणका संधान करो, जिससे वह मस्तक काट सके”
tato ’bravīn madrarājo mahātmā dṛṣṭvā karṇa prahiteṣuṁ tam ugraṁ | na karṇa grīvām iṣur eṣa lapsyate samīkṣya sandhatsva śaraṁ śirodhram ||
Sañjaya nói: Khi ấy, vua xứ Madra là Śalya, bậc đại hồn, thấy Karna đang chực phóng mũi tên dữ dằn ấy, liền nói: “Karna, mũi tên này sẽ không trúng cổ kẻ thù. Vậy hãy suy xét kỹ và ngắm lại—hãy đặt mũi tên sao cho nó chém đứt đầu.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how counsel (even from a respected figure) can be directed toward adharma in wartime: strategic intelligence and persuasive speech may intensify violence rather than restrain it, showing the ethical corrosion that prolonged conflict can produce.
Sañjaya reports that Śalya, seeing Karṇa readying a powerful arrow, tells him it will not strike the enemy’s neck and urges him to re-aim so the shot becomes ‘head-severing’—a tactical prompt to make the attack more decisively lethal.