स चक्ररक्षानथ पादरक्षान् पुर:सरान् पृष्ठगोपांश्व॒ सर्वान् दुर्योधनेनानुमतानरिध्न: समुद्यतान् स रथान् सारभूतान्,नरेश्वर! कुरुकुलके श्रेष्ठ पुरुष अद्वितीय वीर शत्रुनाशक सव्यसाची अर्जुनने कर्णके चक्ररक्षक, पादरक्षक, अग्रगामी और पृष्ठरक्षक सभी कौरवदलके सारभूत प्रमुख वीरोंको, जो दुर्योधनकी आज्ञाके अनुसार चलनेवाले युद्धके लिये सदा उद्यत रहनेवाले थे तथा जिनकी संख्या दो हजार थी, एक ही क्षणमें रथ, घोड़ों और सारथियोंसहित कालके गालमें भेज दिया
sa cakrarakṣān atha pādarakṣān puraḥsarān pṛṣṭhagopāṁś ca sarvān | duryodhanenānumatān aridhnaḥ samudyatān sa rathān sāra-bhūtān ||
Sañjaya nói: Tâu bậc chúa tể loài người, khi ấy Arjuna—Savyasācī, vị anh hùng vô song, kẻ diệt thù—trong khoảnh khắc đã quét ngã toàn bộ những chiến sĩ Kaurava ưu tú làm quân hộ vệ cho Karṇa: kẻ giữ bánh xe, kẻ giữ bộ, đội tiên phong và đội hậu vệ. Được Duryodhana chuẩn thuận và sai khiến, luôn sẵn sàng xung trận và là cốt lõi của đạo quân Kaurava, họ bị đưa vào cõi chết cùng với chiến xa, ngựa và người đánh xe.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical weight of leadership in war: Duryodhana’s command drives elite fighters into lethal conflict, and even the best-protected formations collapse before superior skill. It also reflects the Mahābhārata’s recurring theme that martial excellence does not cancel the tragic cost of violence.
During the Karṇa–Arjuna confrontation, Arjuna swiftly destroys the Kaurava contingent assigned as Karṇa’s protective screen—wheel-guards, foot-guards, vanguard, and rear-guard—killing them along with their chariots, horses, and charioteers.