Shloka 11
तथास्माकं बहवस्तत्र योधा: कर्ण तथा याहि याहीत्यवोचन् । जहार्जुनं कर्ण शरै: सुती3्ष: पुनर्वनं यान्तु चिराय पार्था:,इसी प्रकार हमारे पक्षके बहुत-से योद्धा कर्णको प्रेरित करते हुए बोले--“कर्ण! आगे बढ़ो, आगे बढ़ो। अपने पैने बाणोंसे अर्जुनको मार डालो, जिससे कुन्तीके सभी पुत्र पुनः दीर्घकालके लिये वनमें चले जायेँ”
tathāsmākaṃ bahavas tatra yodhāḥ karṇa tathā yāhi yāhīty avocat | jahārjunaṃ karṇa śaraiḥ sutīkṣṇaiḥ punar vanaṃ yāntu cirāya pārthāḥ ||
Sañjaya nói: “Cũng như vậy, tại đó nhiều chiến binh phe ta đã thúc giục Karṇa, hô vang: ‘Karṇa, tiến lên—tiến lên!’ ‘Hãy dùng những mũi tên sắc như dao cạo của ngươi mà hạ Arjuna, để các con trai của Kuntī lại một lần nữa bị đẩy vào rừng sâu trong thời gian dài.’”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse illustrates how wartime speech can intensify hostility: allies urge decisive violence against a principal opponent (Arjuna) and seek to impose renewed exile on the Pāṇḍavas. Ethically, it highlights the tension between kṣatriya martial aims (victory, elimination of threats) and the broader dharmic cost of vengeance-driven counsel.
On the battlefield, many Kaurava-side warriors encourage Karṇa to press forward. They urge him to use his sharp arrows to kill or overpower Arjuna, hoping that Arjuna’s fall will lead to the Pāṇḍavas (sons of Kuntī) being forced back into long exile in the forest.