Shloka 14
नशक्ता द्रष्टमीशानं किं पुनर्योधितुं प्रभुम् त्वया साक्षान्महादेव: सर्वभूतशिव: शिव:,“जिनकी मूर्ति बड़ी ही उग्र और भयंकर है, जो महात्मा हैं, जिनके तीन नेत्र और मस्तकपर जटाजूट है, उन सर्वसमर्थ ईश्वर भगवान् शंकरको दूसरे लोग देख भी नहीं सकते फिर उनके साथ युद्ध करनेकी तो बात ही कया है? परंतु तुमने सम्पूर्ण जीवोंका कल्याण करनेवाले उन्हीं स्थाणुस्वरूप महादेव साक्षात् भगवान् शिवकी युद्धके द्वारा आराधना की है, अन्य देवताओंने भी तुम्हें वरदान दिये है; इसलिये महाबाहु पार्थ! तुम उन देवाधिदेव त्रिशूलधारी भगवान् शंकरकी कृपासे कर्णको उसी प्रकार मार डालो, जैसे वृत्रविनाशक इन्द्रने नमुचिका वध किया था। कुन्तीनन्दन! तुम्हारा सदा ही कल्याण हो। तुम युद्धमें विजय प्राप्त करो”
sañjaya uvāca | naśaktā draṣṭum īśānaṃ kiṃ punar yoddhituṃ prabhum | tvayā sākṣān mahādevaḥ sarvabhūtaśivaḥ śivaḥ ||
Sañjaya nói: “Người khác còn không đủ sức chiêm ngưỡng Īśāna; huống chi có thể giao chiến với Đấng Tối Thượng ấy? Thế mà ngươi đã thật sự phụng thờ Mahādeva ngay trong chiến trận—Śiva, bậc cát tường ban phúc cho muôn loài. Vì vậy, hỡi Pārtha tay mạnh, nhờ ân điển của vị Thần của các thần, Śaṅkara cầm tam xoa, hãy đánh gục Karṇa như Indra, kẻ diệt Vṛtra, đã giết Namuci. Con của Kuntī, nguyện phúc lành luôn ở cùng ngươi; hãy giành thắng lợi trong cuộc chiến này.”
संजय उवाच
Educational Q&A
Human strength is limited before the divine; success in righteous struggle is framed as depending on devotion and the grace of the supreme Lord (here Śiva). The verse links martial duty with reverence, portraying victory as ethically grounded when aligned with divine auspiciousness for all beings.
Sañjaya encourages Arjuna (Pārtha), saying that even seeing Śiva is beyond ordinary beings, let alone fighting him; yet Arjuna has effectively worshipped Śiva through battle. Therefore, by Śiva’s grace and with other gods’ boons, Arjuna is urged to kill Karṇa, compared to Indra’s slaying of Namuci, and is blessed with victory.